Koprodukcja: Burg Beeskow i Theater des Lachens

Krowa jest zadowolona. Owca jest zadowolona. Koń jest zadowolony. Kobieta trajkocze i też jest zadowolona. Chłop jest zadowolony — prawie zadowolony, a więc właściwie nie nieszczęśliwy. A jednak coś go dręczy. Gdyby miał choć kawałek własnej ziemi, on, Pachom, mógłby być jeszcze szczęśliwszy. Wtedy nawet diabeł nie byłby mu straszny.

„No, proszę…” — z tą myślą diabeł przeciąga się za ławą przy piecu i uśmiecha pod nosem. — „Pachomie, dam ci tyle ziemi, ile zapragniesz. I właśnie przez tę ziemię cię dopadnę!”

Krowa staje się niespokojna. Owca staje się niespokojna. Koń staje się niespokojny. Kobieta wciąż trajkocze, a Pachom aż promienieje z podniecenia.

Diabeł cicho chichocze.

Mistrzowskie opowiadanie Lwa Tołstoja staje się sceniczną instrukcją do pełnej humoru, a zarazem przewrotnej rozprawy z ludzką niedoskonałością.

Spektakl grany jest z lalkami i bez lalek, w maskach i bez masek, śpiewany i wygrywany na instrumentach — z rozmachem i z przymrużeniem oka.

Następne wydarzenia